گوشه دنجی برای فراموشی

چون دانه یِ نازی به شکفتن ز تو و نازکشیدن همه از من بر خرمنِ چشمان تو و داسِ نگاهت، پَرِ گندم همه از من این عشق چو شیریست به سلطانی و صیاد به بازی گستردن دامَش ز تو و طعمه آهو، همه از من بتخانه و میخانه و ساقی و صبوحش به کناری در وسعت این ملک تباهی، سَرِ شاهی ز تو، تاجش همه از من شادیم به شکرانه دیدار تو و مست چو خیام صد بوسه پنهان ز تو و داغ لبانش، همه از من در حالت مستی، شکستیم سر و دست و دل و جام دست و دل ساقی به سَرِ خُم ز تو، جامَش همه از من چون پیل به شطرنج بلای تو پیاده نتوان رفت فتحِ رخ ...

شهر محو سکوت است امشب همه خوابند، بجز یک دو سه دلداده و مست نعره ای مستانه چرت ها می درد و ناله کنان از ته حنجره ای، نامفهوم خش خشش چرکین و غلطش نامعلوم: « مردم خوش باور! خوابتان جاویدان! که سحر زندانی ست محفل بزمجه ها نورانی ... روز دیگر که شود، شهر پر از آزادی ست... » شهر، خالی شده از جنبش و جوش پرده مرگ تو گوئی به زمین دوخته اند چرخش عقربه ها عمر بیمار زمان سوخته اند... مادری در خواب و کودکش قربانی پسری بیمار و پدرش زندانی شهر ماتم زدهxa0در حیرت این ویرانی ... کوچه ها بن بست اند سر هر کوچ...

چه خیالی؟ که خیال است و خیالی! و چه خالی است زتو... چه بهاری؟ که خزان است و چنین است و چنانی و چه خالی است ز تو! ... و چه سالی؟ که نیرزد به حساب آمد عمر، که نباشی و بدستت نشود چرخ به تحویل... چه فصلی؟ همه سرد و همه تلخ، نه باران و نه برفی، نه شهزاده قمر راغب حرفی، نه عشقی که حریر تن شبنم بکشاند به دل برگ، نه یخ می شکند مردی یک سنگ، نه نسیمی که کشاند دل موجی طرفی و نه تکانی بَرِ سبزِعلفی، نه که دُری که کند شیفته اش محو تماشا صدفی، نه طنابی بیاویخته از صحن خدا تا به عدم، نه فرشته کشدم ره به قدم تا...