گوشه دنجی برای فراموشی

سالها پیش دچار عشقی شدم. تازه از تحصیل فارغ شده بودم. یک سالی میشد. در عنفوان جوانی. اوج شکوفائی دل و احساس و اندیشه. غرق در افکار ریز و درشت و دل در گرو ایمان و مهر و بنده کتاب و فیلم و موسیقی و شور زایندگی و تکامل همچون جوی آبی خروشان در وجودم و شعله گرم بالندگی و هنر چون آتشفشانی تپنده در رگ و پی ام. آشنائی و نزدیکی مان بیشتر از دو ماه طول نکشید... به دلایل مختلف. و ناگهان یک روز، یا بهتر بگویم یک روز سیاه تر از شب، او رفت... رفت! کوله بار حضورش را جمع کرد و از این شهر و دیار رفت! از قبل میدا...

ادامه مطلب