مرا نترسان

به کدام واژه دل بستن آخر به کدام سقف اعتماد؟

به کدام سینه محرمیت و کدام آسمان پرواز؟

به وقت دردریزان ندیدی که چگونه سرآید صبر دوستان

چو به تسلیم گاه آمدیم شمشیرکین ناموسمان درید

خواب بوده ای به خوابگه غولان چه میشماری خود از مهد دلیران

شمیم روشنی، غبار خاک سرابی بود به غایت دروغ

ترانه بهار خواندی و اینک عبد و عبید زمستان؟

مرا درد بی خبری از خود نبوده نه امروز نه روز پیش

تو دیروز ملبس به بوی گند پرواز بودی و امروز مجیزگوی قفس مرغان

شکستی و گسستی عهدی که بستی به خون نشئگی سجود

حدیث زندگانی سر داده ای و مرگ می باری چو ابر بهاران؟

جهانت به تیرگی و دروغ، زخم تب شب آغوشی گرفت

شریک قافله شده ای و پدرت دزد و به وقاحت تاخت در پی سواران؟

من از تو، به توبه پناه بردم و بی توبه بازگشتم به خلد برین

تویی که ناله میکنی ز بی قیمتی مردان وشبانه شده ای دلال محبت بدکاران

به دهقان فروختی فقر و گندم خرمنکوب به مفت میبری

نگو که به یونجه زار خزان زده میبری مترسکی بهر ترساندن خوکان

به آتش زدند کاشانه شعر و گردبادی برانداخت بساط شهرزادی این دیار

به ترمیم افسانه هزار و یک شب مایه آمیخته ای اسطوره سلحشوری پیران؟

لباس گرگ بر تن کشیده ای به حق گرگ زاده بوده ای

میدری و میبری، چه حاجت صدای نی شده ای به حلق و دهان چوپانان

چو مرغ راه میروی و پالان خریتی کشی بر دوش

صدای بز در آوری و خبیثانه در اندیشه فتح بیشه شیران؟

به قاموس ما سالوس پیشگی گناهی است نابخشودنی

به درفش حلاج آویخته ای بانگ انالحق و تن سپرده ای به بارگاه شوم پلیدان؟

مگر نسفتند یاران مروارید، تلالو عشق به زحمت و درد

به این طریق گفتند که مائیم تک نشان و اشرف مخلوقان

ما را نبود سودای کشتی نوح از ابتدا که پرورده طوفانیم هنوز

کنون که بازگشت مسیحا، زنی نهیب که منم پادشه یهودان؟

به خرمی ره سپرده ای به باغ بهشت که چه؟

چو قابیل زنی گردن هابیل و میفروشی فخر بر گناه آدمیان

من از شیطان نهراسم که مردانه سجده برمن نکرد

سزای من جهنم و بهشت از آن تو ای هم صحبت فردای حوریان

گوشه دنجی برای فراموشی...