قهرمان

بعضی ها در زندگی شان واقعا یک گلادیاتور واقعی هستند، ارتش یک نفره! همانند یک سامورائی اصیل مبارز، توانمند، جنگجو و دلیر.. سخت و نشکن، آزموده و کاردان، گویا ساخته شده اند برای نبرد دلیران و بازی بزرگان و رهبری جنگاوران و روزهای سخت و طوفانی، برای لحظاتی که جنون و عصیان بی حساب می طلبد، شرایطی که دشواری در مقابلش سر تعظیم فرود می آورد، حیرت آور هستند این گونه انسانها، سرسختی و شجاعت در رکابشان تعلیم می بیند، مردی و مردانگی در برابرشان زانو می زند، سرشار از عظمت و مناعت طبع و قدرت خودساختگی! همیشه پایدار و همیشه استوار، بر کوه نهیب می زنند و بر تندباد طعنه! کوله باری از درد و مشکلات و غم و غصه خود و دیگران را بر دوش می کشند و حسرت شنیدن یک آخ را بر دلمان می گذارند. گاهی از عظمت فشار و وزن تحمل ناپذیرش خم می شوند، اما شکستن؟ هرگز! کوتاه آمدن؟ ابدا! جاخالی دادن؟ در مرامشان نیست. دست از مبارزه بی امان برداشتن؟ امکان ندارد... و جالب اینجاست که این گونه خاص را بیشتر در زنان دیده ام تا مردان. عجیب نیست؟... اطرافمان زیادند. کمی بیشتر نگاه کنیم. اینانند قهرمانان واقعی و ناب بی نشان و پهلوانان ناشناس و بی انتظار و تنهای زندگی ... نه ستاره ای بر دوش و نه چراغی روشن و نه ملازمی و حشم و بادی گاردی در کنار... دمتان گرم و سرتان سلامت... همین.

گوشه دنجی برای فراموشی...