عادت

شب افروزان خوب می دانند که در تاریکی براحتی می توان هر چیزی را به نام چراغ فروخت. جهل پراکنان براستی خوب یادگرفته اند که در صحرای بی آب و علف نادانی می توان هر سراب بنجلی را به اسم «راز چشمه جاوید» به تشنگان حریص و هلاک شده به قیمت گزاف عرضه کرد. براستی آنچه درمان ندارد نادانی از وجود تاریکی است. وقتی مدت طولانی در عمق شب و پهنای سیاهی بنشینی و شمع بد نوری برایت روشن و آنرا بجای خورشید قالب کنند.و بعد به آن عادت کنی و چشم و حس و حواس و خوی و رفتارت نیز به آن خو بگیرد،.مفتون و مسحور افسون جذبه شیرین آن می شوی و امر مشتبه می شود که همین است، روشنائی یعنی همین، خود روز است، زیر ظل آفتاب سوزان نشسته ای، آنوقت معلوم است از دیدن نور درخشان و واقعی چشمانت آتش می گیرد و از عظمت آن وحشت می کنی. از سحر و آسمان پرنور متنفر می شوی. قابل پیش بینی است که دشمن قسم خورده هر شراره آتش و شعاع برافروزنده می شوی. و اینجاست آغاز و ابتدای وحشتناک و خوفناک فاجعه، خودت میشوی مزدور تاریکی، محافظ نادانی، بلند می شوی چوب بدست، همه چراغ ها را می شکنی و چراغ بدست ها را تکفیر می کنی و خورشید جویان را فراری میدهی و داناها و فهیم ها و خردورزان و منادیان بینائی و مطلعان از حال و سرنوشت شوم در انتظارت را ابله و نادان فرض می کنی و مقصر می دانی و «وصله ناجور»شان میبینی و می شوی آلت دست ساحره و خیمه شب باز هزارچهره بلاهت و نفهمی و رفیق شفیق و سرباز بی مزد و مواجب و جان برکف جهل و بی فکری. گویا این «عادت» است که تمام خلق و خوی و رفتار ما انسانها را در اختیار می گیرد. عجب چیز مزخرفی است عادت؛ عامل بلامنازع اینرسی رفتارها و خلقیات جمعی و انفرادی مان و سم مهلک و کشنده و بلای جان شعور و آگاهی مان.

گوشه دنجی برای فراموشی...