حرف الف من

شهر محو سکوت است امشب

همه خوابند، بجز یک دو سه دلداده و مست

نعره ای مستانه

چرت ها می درد و ناله کنان

از ته حنجره ای، نامفهوم

خش خشش چرکین و

غلطش نامعلوم:

« مردم خوش باور!

خوابتان جاویدان!

که سحر زندانی ست

محفل بزمجه ها نورانی ...

روز دیگر که شود، شهر پر از آزادی ست... »

شهر، خالی شده از جنبش و جوش

پرده مرگ تو گوئی به زمین دوخته اند

چرخش عقربه ها

عمر بیمار زمان سوخته اند...

مادری در خواب و

کودکش قربانی

پسری بیمار و

پدرش زندانی

شهر ماتم زده در حیرت این ویرانی ...

کوچه ها بن بست اند

سر هر کوچه که شد

حجله ای می بستند

لوطیان تشت به دست

پی یک جرعه وفا می گردند،

ساقیان، خواب زده

دور یک مست چنان می چرخند...

پسران خانه نشین

دختران در پی جفت

سر هر مرد به جایی بند است

شهرزاد قصه گو

گوشه ای بهت زده، دست گدائی دارد

که خریدار ندارد دیگر

قصه کودکی و مردی و مردانگی و عشق و جنون

لیلی از خود بیزار

مجنون در پی کار

فرهاد، تیشه بدست بر سر دار

شیرین، تلخ تر از زهری مار

و من اما پی یک میخ «الف» می گردم

تا بکوبم ورق دفتر شعرم به زمین ...

شهر محو سکوت است هر شب

همه خوابند، بجز شحنه و داروغه و جلاد ستم

زاهد چله نشین گوش به زنگ

محتسب از نوک پا تا به سرش در خم رنگ

همه خوابند به خواب

خواب واداده مرگ...

پاسبانی پی دزد، نان حلالش باج است

دزد از دیدن آن صحنه دهانش باز است

سگ ها در قفس اند

گربه ها بی نفس اند

کوچه ها در قرق موش و سمور،

پر ز اشباح کج و خار و خس اند

روبهان تاج به سر

شیرها در پی یک لقمه نان، خاک به سر

شب چو مرداب سیاهی همه را می بلعد

بر سر و ریش من و تو همه جا می خندد

وعده دادن سر خرمن: عادتی هرجائی
می برند عشق، بجایش؟ سکه ای پنهانی

و مرا می گویی...

همچنان در پی یک حرف «الف» سرگردان...

شاعری در بند و

روی لبهای دو دیوانه پر از لبخند و

جلوی عشق پر از پسوند است ...

با خودم می خوانم

شهر طاعون زده از خواب خلاصی دارد؟

آن که میگفت که نور آورده

با شب و ذات سیاهی که تبانی دارد

ابر بد خلق زمان بر سر ما

قصه بی خردی کی برود از سر ما؟

گوشه دنجی برای فراموشی...